× ZAMKNIJ

STWÓRZ SWÓJ PROFIL KLIENTA

ZAREJESTRUJ SIĘ, ABY DODAĆ OPINIĘ

DOŁĄCZ DO ZAUFANEJ
SPOŁECZNOŚCI LOGOSTOUROWICZÓW!

Pragniemy, aby opinie wyświetlane na naszej stronie były wiarygodne. Załóż konto i dołącz do społeczności LogosTourowiczów.

Poza imieniem nie upubliczniamy żadnych Twoich danych osobowych w naszym serwisie.


  lub  


Stwórz profil przy użyciu adresu e-mail
Stwórz profil przez Facebooka

  lub  





POTWIERDŹ SWOJEGO MAILA
Dziękujemy za rejestrację. Aby kontynuować potwierdź wiadomość, którą wysłaliśmy na Twoją skrzynkę mailową:
example@gmail.com

Nie otrzymałeś wiadomości? Sprawdź skrzynkę SPAM.

PODZIEL SIĘ
NAJLEPSZYMI ZDJĘCIAMI
Z WYCIECZEK

WYMIENIAJ OPINIE,
DZIEL SIĘ WRAŻENIAMI
I ZDOBYWAJ WIEDZĘ

DOŁĄCZ DO ELITARNEJ
GRUPY PASJONATÓW
PODRÓŻY

Minanqari

×
06-03-2018
Najbardziej znanym rzemiosłem artystycznym średniowiecznej Gruzji był wyrób przedmiotów zdobionych emalią. 
 
Emalia to technika zdobienia wyrobów metalowych, za pomocą szklistych powłok składających się z mieszaniny sproszkowanych minerałów, oraz topników z dodatkiem pigmentów, stopionej w temperaturze ok. 800-900°C w specjalnym piecu. Istnieje kilka technik emalierskich. W Gruzji rozpowszechniła się emalia przegródkowa (komórkowa), która w Gruzji nosi nazwę minanqari (minankari). W tej technice rysunek kompozycji powstaje na podłożu, do którego przylutowano pionowo cienkie metalowe blaszki lub druciki. W efekcie powstają komórki, ograniczone ściankami blaszek. Każdą powstałą  w ten sposób komórkę wypełnia się innym kolorem emalii, a następnie wypala się w piecu.
 
Dziś trudno określić gdzie po raz pierwszy zaczęto stosować techniki emalierskie. Gruzińska nazwa emalii przegródkowej – minanqari, jest pochodzenia perskiego. Przypuszcza się, że technika emalii przegródkowej trafiła do Bizancjum z Persji, gdzie między VI a XII wiekiem nastąpił rozkwit tej bizantyńskiej sztuki. Imperium Bizantyjskie sąsiadowało z Gruzją, na którą oddziaływała jego kultura i sztuka. To spowodowało, że technika emalii rozpowszechniła i stała się popularna w średniowiecznej Gruzji, szczególnie w sztuce sakralnej. Najbardziej znanym dziełem artystycznym tego okresu jest tryptyk Matki Boskiej z Chachuli. Ikona ta jest jednym z największych na świecie dzieł artystycznych wykonanych z zastosowaniem tej techniki.
 
Upadek sztuki emalierskiej rozpoczął się po najazdach mongolskich. Kolejne burzliwe wieki w historii Gruzji spowodowały, iż po XV w. odeszła one praktycznie w zapomnienie. Pierwsze próby jej odtworzenia podjęto w latach 60-tych ubiegłego wieku. Na początku tego stulecia pojawiły się pracownie z prawdziwego zdarzenia, a po 2010 r. moda na minanqari stała się powszechna.
 
W porównaniu z okresem średniowiecza techniki wyrobu emalii zostały współcześnie udoskonalone. Lepsza jest jej jakość, używa się więcej kolorów, bardziej różnorodne jest wzornictwo. Kolor emalii zależy od używanego metalu. Emalia na miedzi ma bardziej ciepłe kolory, na srebrze bardziej chłodne. Najlepsze kolory uzyskuje się na złocie.
 
Wśród współczesnych wyrobów przeważa biżuteria, najczęściej srebrna. Nastąpił też jednak powrót do używania techniki emalierskiej w sztuce sakralnej. Przykładem tego jest piękny tryptyk, znajdujący się w największej obecnie gruzińskiej świątyni, soborze Cminda Sameba (Trójcy Świętej) w Tbilisi. 
BIURO NAGRADZANE
Złota Statuetka – Lider Polskiego Biznesu
Kryształowy Globus – nagroda Fair Play polskiej turystyki
Gazela Biznesu
Róża Kolumba
Lider Polskiej Turystyki
Ambasador Polskiej Gospodarki
Laur Klienta – Podróże dla Koneserów