Granica

Obywatele RP udający się do Chin (z Tybetem) muszą mieć ważną wizę pobytową lub tranzytową. Wiz nie trzeba mieć wjeżdżając do Hongkongu i Macau. Paszport powinien być ważny co najmniej 6 miesięcy po terminie upływu ważności chińskiej wizy. Przed przekroczeniem granicy cudzoziemiec wypełnia deklarację zdrowotną. Wwożąc do Chin środki płatnicze w kwocie powyżej równowartości 5000 USD, cudzoziemcy zobowiązani są do złożenia stosownej deklaracji celnej, na której podstawie przy wyjeździe przeprowadzana jest kontrola i odprawa dewiz wywożonych. W deklaracji celnej wyjazdowej cudzoziemiec ma obowiązek podać wszystkie wartościowe przedmioty, które posiada przy sobie (np. kamerę wideo, aparat fotograficzny, odbiornik radiowy, cenną biżuterię itp.). Rzadko zdarza się, aby służby celne kontrolowały te deklaracje na lotniskach. Nie wolno wwozić m.in. waluty chińskiej, publikacji uznawanych przez prawo chińskie za szkodliwe (w tym pornografii i wydawnictw krytykujących władze i ustrój ChRL. Zabroniony jest także przywóz do Chin przetworów mięsnych, mlecznych, nasion, żywych roślin itp. Bez certyfikatu zakupu nie wolno wywozić dzieł sztuki, rzadkich wydawnictw, wyrobów z kamieni szlachetnych.. Prosimy zabrać ze sobą jedną fotografię jak do paszportu. Może być potrzebna w Tybecie.
Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

Kuchnia

W pekińskich restauracjach serwowane są potrawy ze wszystkich części Chin. Najczęściej je się kaczkę, kurczaka i wieprzowinę z warzywami, sałatą pekińską, kapustą oraz grzybami - wszystko słabo przyprawione. Znana na całym świecie kaczka po pekińsku - to przykład kuchni z Chin północnych na wyjątkowe okazje. Jarzyny przysmaża się na patelni wok. Jako przyprawy używa się soji i octu. Z leżącego na południu Kantonu pochodzą krokieciki sajgonki i smak słodko-kwaśny. Kuchnia z zachodu, np. z prowincji Seczuan, oraz jej potrawy mięsne i rybne są zazwyczaj ostro przyprawione: chili, pieprz seczuański, imbir i czosnek oraz olej to typowe przyprawy. Na śniadanie Chińczyk pije zieloną herbatę oraz je zupę z białym pieczywem. Do jedzenia używa się pałeczek, ale można poprosić o widelec. Ryż przeważnie podawany jest na końcu. Na deser je się zwykle owoce. Jako napoje najpopularniejsza jest herbata jaśminowa. Miejscowe piwa są słabe np. Beijing Beer, Yanjing Beer ja Tsing Tao. Najbardziej cenione są wina Dynasty, Great Wall, Qingdao Chardonnay i Riesling. Zagraniczne napoje są drogie.

Zakupy

Do obowiązkowego rytuału należy targowanie się – najlepiej zaproponować cenę przynajmniej o 2/3 niższą. W domach towarowych i sklepach państwowych ceny nie są do negocjacji. Wśród godnych polecenia znajdują się ubrania z jedwabiu, kaszmiru, produkty naturalne (zioła i leki homeopatyczne), balsam tygrysi, sprzęt gospodarstwa domowego, porcelana, przedmioty ozdobne z jadeitu i emalii, antyki, perły, kaligrafia, obrazy i… dodatkowe walizki. Ceny są przeważnie dużo niższe niż w Polsce.
W Tybecie kupuje się tanki - malowane na tkaninie lub papierze obrazki o tematyce buddyjskiej, a także inne przedmioty związane z tą religią.

Zdrowie

W Chinach zdarzają się zachorowania na żółtaczkę pokarmową typu A - zalecane jest szczepienie profilaktyczne. Przed spożyciem posiłku należy zawsze dokładnie umyć ręce. Nie jest wskazane picie nieprzegotowanej wody z kranu; należy wyłącznie spożywać wodę butelkowaną - nawet do mycia zębów. Woda mineralna zagranicznej marki jest ponad trzy razy droższa od chińskiej. Chińczycy powszechnie popijają przez cały dzień zieloną herbatę do posiłków. Warto ich naśladować. Opieka medyczna - poza rejonami głębokiego interioru nie stanowi problemu. W wielkich miastach działają szpitale wszystkich specjalności, wyposażone w najnowocześniejszą aparaturę medyczną. Opłata za wizytę u lekarza wynosi od 20 do 100 USD. Cena za dobę pobytu cudzoziemca w szpitalu wynosi od 60 do 200 USD i nie obejmuje kosztów usług medycznych, badań ani leków, za które płaci się dodatkowo. W największych miastach Chin, w zagranicznych klinikach, poziom świadczonych usług medycznych i stomatologicznych stoi na najwyższym światowym poziomie, co wiąże się z niezwykle wysokimi kosztami (wizyta lekarska od 90 USD wzwyż). Ze względów praktycznych wskazane jest zaopatrzenie się przed przyjazdem do Chin w podstawowe leki krajowe, gdyż popularne jest tutaj leczenie specyfikami medycyny chińskiej, niemającymi odpowiedników w polskiej farmakologii. W większych miastach znajdują się dobrze wyposażone przychodnie przeznaczone dla cudzoziemców, gdzie lekarze mówią po angielsku. Można w nich zrealizować zagraniczne recepty. W zwyczajnych aptekach sprzedających głównie leki ziołowe, można dostać proste leki na kaszel czy przeciwgorączkowe. Podczas przebywania w Tybecie, mogą się zdarzyć przypadki choroby wysokościowej. Jej przyczyną jest rozrzedzone powietrze powodujące niedotlenienie. Osoby mające problemy z ciśnieniem lub chore na serce powinny to wziąć pod uwagę i przed wyjazdem skonsultować się z lekarzem. Objawy to m.in. bóle głowy, jamy brzusznej, torsje, zmęczenie, bezsenność, kołatanie serca i zadyszka. Trzeba dać organizmowi czas na adaptację do rozrzedzonego powietrza i unikać długotrwałego wysiłku. Dobrze jest pić dużo wody i odpocząć. Jeśli objawy nie ustępują, trzeba poprosić o butlę z tlenem. Zwykle po jednym dniu organizm przystosowuje się do wysokości. Aby łatwiej znosić pobyt zaleca się lekkostrawne posiłki, ograniczenie do minimum palenie papierosów. Objawy choroby łagodzi również rozpuszczalna polopiryna C.

Zwyczaje

W południowych Chinach ludzie są bardzo otwarci, pogodni i życzliwi dla turystów. Ogólnie są oni sympatyczni i uśmiechnięci, dążący do nawiązania kontaktu, nie przeszkadza im nawet brak wspólnego języka. Kolejki są raczej zjawiskiem nieznanym i do celu dostaje się ten, kto ma silniejsze łokcie i głośniej się zachowuje. Robienie zdjęć jest dozwolone, z wyjątkiem niektórych zabytków, lotnisk, obiektów rządowych, wojskowych, mostów. Robiąc zdjęcia ludzi z bliska, należy poprosić o zgodę. Znajomość języka angielskiego poza hotelami nie jest częsta. Spokojne zachowanie i język gestów pomagają, gdy brak wspólnego języka.