Granica

Obywatele polscy są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Przy przekraczaniu granicy władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówka, karty kredytowe, wyciąg z konta itp.). Nie ma obowiązku okazania biletu powrotnego przy wjeździe do Maroka. Miejscowe przepisy nie wprowadzają specjalnych restrykcji celnych ani ograniczeń w przywozie dewiz, należy jednak zadeklarować je przy wjeździe. Dirham marokański jest poza Marokiem walutą niewymienialną; obowiązuje surowy zakaz wywożenia go za granicę. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za niewykorzystane dirhamy.

Kuchnia

Kuchnia marokańska z licznymi wpływami afrykańskimi, arabskimi i francuskimi jest uważana za jedną z najsmaczniejszych na świecie. Aby poznać smak tradycyjnych potraw trzeba poszukać małych, lokalnych restauracji. W niektórych droższych restauracjach tradycyjne marokańskie potrawy są serwowane w stylu zachodnim. Natomiast na ulicach z prowizorycznego grilla serwuje się miękką baraninę, ryby, świeże sałatki oraz kromki rodzimego chleba. Marokańska kuchnia jest znana przede wszystkim z prostych przepisów na pyszne dania mięsne, ciasta i przystawki z egzotycznych owoców. Tradycyjny marokański posiłek zwykle rozpoczyna się harirą – gęstą mięsno-jarzynową zupą z przyprawami. Spożywa się ją w ramadanie, na zakończenie postu. Następnie można zjeść mechoui – najbardziej fascynujące z marokańskich dań – całe jagnię pieczone w glinianym piecu. W większości restauracji jest to danie na zamówienie. Kawałki mięsa oddziela się (zawsze prawą ręką) i zjada z okrągłym chlebem chobza. Jeśli gospodarze chcą gościa szczególnie uhonorować, podają pastillę, delikatne ciasto nadziewane gołębim mięsem i migdałami, polane lukrem. Głównym daniem jest zwykle tajine lub kuskus – marokańskie potrawy narodowe. Tajine jest daniem mięsnym lub gulaszem rybnym, z dodatkiem oliwek. Kuskus to tradycyjny posiłek domowy – góry pszennej kaszy z duszonymi warzywami i baraniną. Na południu kuskus jest przyrządzany z cebulą i rodzynkami; mięso i warzywa są tu rzadkimi składnikami. Zwyczajowo kuskus je się prawą ręką, formuje się z kaszy kulę, którą zanurza się w sosie.

Zakupy

Dni targowe w południowym Maroku: wtorek – Inezgane, środa – Tafraout, czwartek – Immouzzer, piątek – Tiznit. Targowanie to bardzo przydatna umiejętność w Maroku. Nie można dać się wyprowadzić z równowagi wygórowanymi cenami. Równie dobitnie należy podać swoją cenę wynoszącą ok. 1/10 ceny wywoławczej. Okaże się, że ceny szybko spadają. Przy szczególnie korzystnych cenach artykułów markowych, takich jak buty, torby, ubrania, zegarki, perfumy, chodzi zazwyczaj o podróbki. Tkanie dywanów ma w północnej Afryce wielowiekową tradycję. Przed decyzją o zakupie, warto odwiedzić kilka straganów lub sklepów i porównać ofertę. Wartość dywanów zależy od ilości węzłów na metrze kwadratowym, jak również od wielkości, pochodzenia i motywu. Należy zwrócić uwagę na oficjalną sygnaturę na odwrocie dywanu (Direction de l’artisant). Każdy region Maroka ma swoją własną sztukę tkania dywanów. Dywany berberyjskie: z naturalnie białej wełny, o prostych wzorach w tonacji beżowej lub brązowej, choć spotyka się także wzory o bogatszej kolorystyce, tzw. marmoucha. Dywany z Rabatu lub dywany królewskie: czerwony to od wielu generacji kolor dominujący, choć dziś spotyka się także inne odcienie. Charakterystyczne są także kolorowe motywy centralne i obramowania. Dywany z Fezu: wyrabiane z bardzo dobrej jakościowo wełny. Stosuje się bardzo różnorodną kolorystykę: mocne, ciemne farby, jak również pastele, często używany jest błękitny. Dywany przycinane są bardzo krótko. Motywy podobne jak na dywanach z Rabatu oraz mozaiki. Dywany z Glaoua: wyrabiane są w okolicach Marakeszu i częściowo tkane są z doszywanym wykończeniem. Mocne kolory z dużą ilością szafranowej żółci. Dywany z Tazenakht: pochodzą z Wysokiego Atlasu. To kolorowe dywany z dominującym kolorem szafranowej żółci o wielu motywach: czajniki, motyle, gwiazdy, ptaki, kwiaty i stare symbole berberyjskie. Dywany z Zemmour: dwustronne dywany wyrabiane w północnym Maroku. Główny wzór to romby, tonacja z dużą ilością żółtego i czerwonego. Dywany z Hambel i Kelim: obecne w domach w wielu regionach. Głównie motywy - paski i wstążki. Tekstylia. Oryginalne kaftany i spodnie-pumpy. Tekstylia są w Maroku tanie, ale często o słabej jakości. Trzeba zwrócić także uwagę na hafty oraz wyroby szyte złotą i srebrną nitką. Garncarstwo. Słynne są wyroby z Safi. Trzeba jednak uważać, że często interesujące wzory nie są wypalane, a jedynie malowane. Wyroby z miedzi i mosiądzu. Dzbanki, talerze, świeczniki i lampki. Wyroby ze skóry. Jeśli turysta dobrze się targuje, to skóry można kupić nawet za połowę cen polskich. Polecamy zakup kurtek, toreb, portfeli. Także buty są tanie. Zabawną pamiątką lub prezentem mogą być miejscowe kapcie z zadartymi noskami - babusze. Ozdoby. Wyroby ze srebra i złota sprzedawane są na wagę. Szczególnie piękne, ale niekoniecznie tanie są berberyjskie ozdoby, korale i turkusy. Broń. Na wielu bazarach miłośnicy starej broni odnajdą wspaniale zdobione pistolety, sztylety i szable. Prawie zawsze są to jedynie imitacje. Uwaga: na wwóz broni palnej potrzebne jest stosowne zezwolenie.

Zdrowie

W Maroku nie ma poważnych zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych i dlatego szczepienia ochronne nie są wymagane. Przed podróżą warto jednak zaszczepić się przeciw tężcowi i żółtaczce pokarmowej. Ze względu na odmienne zwyczaje higieniczne turysta może zachorować na dur brzuszny i inne choroby biegunkowe. Przypadki zarażenia amebozą lub pasożytami przewodu pokarmowego zdarzają się, ale raczej rzadko. Korzystając z wody ze zbiorników retencyjnych położonych na wysokości poniżej 1500 m n.p.m. oraz ogólnodostępnych studni i ujęć wody we wsiach i małych miastach, można zarazić się leptospirozą, która jest chorobą śmiertelną. Dlatego też turyści powinni pić wyłącznie wodę mineralną fabrycznie butelkowaną,, a owoce i warzywa starannie myć i obierać przed spożyciem. Przed podróżą należy zaopatrzyć się w środki przeciw dolegliwościom żołądkowym i biegunce (można je również kupić w miejscowych aptekach). Nie należy spożywać posiłków w lokalach o niskim standardzie w małych miejscowościach, zwłaszcza poza sezonem - nie ma tam lodówek, a produkty są niewłaściwie przechowywane. Ze względu na występujące okresowo przypadki wścieklizny należy unikać kontaktów z bezdomnymi zwierzętami. W razie pogryzienia lub zadrapania należy jak najszybciej udać się do najbliższego szpitala, by poddać się szczepieniu. Usługa ta jest bezpłatna. Zdarzają się również przypadki zapalenia opon mózgowych - niewskazane jest wówczas przebywanie na obszarze, na którym wystąpiło ognisko zakażenia. Aby uniknąć oparzeń słonecznych, należy stosować kremy z wysokim filtrem ochronnym oraz nosić nakrycia głowy. Opieka zdrowotna w Maroku jest na dobrym poziomie. Publiczne i prywatne ośrodki opieki medycznej świadczą usługi odpłatnie. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi od 10 do 20 EUR, porada lekarska w nocy lub w weekend - 30 EUR, natomiast dobowy koszt pobytu w szpitalu lub klinice - ok. 60 EUR (bez kosztów leczenia). Apteki są dobrze zaopatrzone w leki.

Zwyczaje

Mieszkańcy przyjaźnie odnoszą się do turystów. Często wiąże się to z nadzieją otrzymania drobnego napiwku. Oferty służenia za lokalnego przewodnika należy grzecznie odrzucić. W tym muzułmańskim kraju odmiennie niż w Europie traktuje się kobiety. Turystki nie powinny chodzić same, szczególne po podejrzanych dzielnicach. Nie wolno prowokować otoczenia zachowaniem lub zbyt skąpym ubiorem. Nie zaleca się robić zdjęć osobom bez uzyskania ich zgody; czasem fotografowani sprzeciwiają się temu lub żądają opłaty. Trzeba być przygotowanym na natarczywość żebraków i dzieci proszących o datki. Cudzoziemcy (nie-muzułmanie) nie mogą wchodzić do meczetu ani robić zdjęć wnętrza od strony wejścia. Kilka meczetów jest otwartych dla turystów (Rabat, Casablanca, Meknes). Nie podaje się alkoholu w lokalnych restauracja i barach, nie można go też kupić w małych sklepach (są dostępne w supermarketach). Przy zakupach jest w zwyczaju targowanie się (tam, gdzie brak kartki z ceną); nie dotyczy to ekskluzywnych sklepów i salonów. Nastroje społeczne mogą się nagle zmienić z powodu np. wyrażanej przez media światowe krytyki islamu, eskalację konfliktów na Bliskim Wschodzie czy sytuację w Iraku; może to i spowodować zamieszki, demonstracje i protesty skierowane do cudzoziemców.